Sneeuwpret | 7-1-2026
Door: Esther Hulst
Wegens de sneeuw vandaag geen blog. Of nou ja, een hele korte. Want ook bij ons is alles wit. De oppasoma’s ontbreken en iemand moet natuurlijk op de dochter letten. Dus schiet het bloggen er even bij in. Maar ik wilde de eerste schoolweek van 2026 toch niet zomaar voorbij laten gaan. De eerste blog van 2026 hoort gewoon in deze eerste schoolweek… toch?
2026 belooft voor Op de eerste rij een mooi jaar te worden:
- Een nieuwe voorstelling voor groep 3, 4 en hun ouders/verzorgers: Circus Alfabet, een voorstelling over het feest dat leren lezen en schrijven heet én over laaggeletterdheid.
- Heel veel Stamppot en Papeda-voorstellingen spelen.
- Vernieuwde digitale lesbrieven bij de VO-voorstellingen.
- Een nieuwe Kinderboekenweek-voorstelling.
- Meer dan 400 voorstellingen spelen met Tg Zwerm.
- Uitbreiding van het team.
- Nog meer lessen geven met Traject C
- en ook met TheaterChallenge staan we nooit stil.
- En nog allerlei plannetjes waar we nu nog niets over kunnen zeggen…
Daarnaast is 2026 ook een herdenkingsjaar: het is 75 jaar geleden dat mijn opa en oma aankwamen op de Lloydkade in Rotterdam. Dit jaar herdenken en vieren we 75 jaar Molukkers in Nederland. Daar draag ik met trots mijn steentje aan bij, met de voorstelling Stamppot en Papeda, die we dit jaar ruim 25 keer (en hopelijk nog veel vaker) mogen spelen.
Om al deze redenen heb ik zin in 2026. Een nieuw jaar dat dankzij de sneeuw zo heerlijk rustig begint. Vroeger liep ik als een soort Grinch door de wereld zodra er sneeuw lag. Want sneeuw betekent problemen met vervoer en bereikbaarheid. Het betekent: veel regelen, veel bellen, nóg meer mailen. Voorstellingen die uitvallen, lessen die verplaatst moeten worden…
Daarom zei ik, toen de dochter vertelde hoe graag ze sneeuw wilde: “Als het maar in de kerstvakantie is.” Maar nu juist deze eerste week in de sneeuw valt, vind ik het heerlijk.
Alsof we het samen met de scholen al hadden voorzien: Tg Zwerm speelt pas vanaf volgende week weer. Precies wanneer het weer wat zachter wordt. Ook de vaste lesdagen vallen niet op woensdag en kunnen vooralsnog gewoon doorgaan. Natuurlijk missen we de oppasoma’s maar hun afwezigheid biedt ook een kans. Een kans om de overgang van vakantie, waarin we veel samen waren, naar de eerste schoolweek — waarin we elkaar als gezin weer minder zien — soepeler te maken.
Het bevalt me wel: ’s ochtends in het donker door de sneeuw naar school lopen. De dochter samen met haar beste vriend van school halen. Met z’n allen op zoek naar de beste sleeplek, om daarna warme choco en thee te drinken.
Natuurlijk heb ik tussendoor gewoon keihard doorgewerkt. Maar die rust, die ga ik proberen vast te houden.
Vraag me volgend jaar maar of dat gelukt is…
En als laatst wens ik jou, de lezer, een gezond, educatief en cultureel 2026!